ตามชื่อเรื่อง

กุเบื่อ

เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จะตายห่าอยู่แล้ว

เบื่อ เซ็ง และที่สำคัญ

ไมเหงางี้ฟระ

แม่ง อยากทำไรก็ทำไม่ได้ ไม่มีเงิน ต้องทำงาน

โอ้วววววววววววววววว

เบื่อ

เรื่องราวจากที่อับเมื่อคราวที่แล้ว ผ่านมาไม่กี่วัน

กุก็มาอับอีกแล้ว

เพราะรู้สึกว่าเรื่องราวที่ผ่านมาไม่กี่วันเนี่ย มันเยอะแยะยังไงไม่รุ มากมายๆ หลายอารมณ์

ไม่ไหวนะ

กุ ไม่ไหวนะ มีทั้งเรื่องโรงเรียน เรื่องที่ทำงาน เรื่องเล่น เรื่องบ้าเรื่องบอ โอยยยย ไม่อยากคิด คิดแล้วปวดหัวคิดแล้วเครียด

แล้วยังได้มานั่งอ่านไดอารี่ในบล๊อกรุกิแล้วก็ยิ่งเครียด

สงสารรุกิ

สงสารแฟนเพลงกาเซ็ทคนอื่นๆ (ที่เมลมาหามัน)

เออ ทุกคนลำบาก

แล้วกูล่ะ

ไม่ลำบากเหมือนกันเหรอวะ

พวกมันยังไม่อยู่ประเทสเดียวกัน พูดภาษาเดียวกัน ค่าเงินเดียวกัน

มาเทียบกะพวกเด็กนักเรียนต่างชาติที่ดั้นด้นมา กว่าจะเรียนภาษาให้อ่านออกเขียนได้พูดเป้น มันต้องใช้เวลาเท่าไหร่

ต้องหาเงิน ทำงานทุกวัน เพื่อไปซื้อซีดีซื้อตั๋ว แถมต้องมานั่งปวดหัวกะเพื่อนรวมงาน (ชาวไทย) ต้องมานั่งใส่ชุดเมด ส้นสูง ที่ทำซะเล็บเท้าขึ้นห้อเลือด อีกไม่นานเล็บก็คงหลุด เหอๆ

แล้วระหว่างงาน ตอนทุ่มนึงมีโทรจองตั๋ว ก็โทรไม่ได้ เพราะเจ้าของร้านไม่ให้ออกไปโทร จะไม่ไปก็ไม่ได้ เพราะเดี๋ยวเงินไม่พอจ่ายค่าใช้ชีวิต

ทำงานไปก็ร้องไห้ไป คิดดูดิว่ามันทุเรสขนาดไหน

จนลูกค้ายังต้องมาปลอบ อายไม๊ล่ะ

แล้วไง ไอ้พวกนั้น ได้ทำงานที่ตัวเองอยากทำ อยากแต่งตัว ทำผม ทำไร ไปทำงานก็ได้ เพราะมันเป็น คนญี่ปุ่น มันอยู่ที่ญี่ปุ่น มันจะทำไรก็ได้

แล้วไง ยังมาทำตีโพยตีพาย ทำให้อีหนูมันกลุ้มใจเล่น

จนมันต้องมานั่งอับบล๊อกเรื่องเดิมไป (เท่าที่ได้อ่าน) สองเอ็นทรายแล้วซ้ำไปมา

เออ มันก็เครียด

กุเคยชอบเมลไปบ่นโน่นนี่ให้มันฟัง นึกว่ามันจะไม่สนใจบ้าบอไร เพราะมันก็ออกจะโด่งดัง ไม่เห็นจะเป็นต้องมานั่งอ่าน

แต่ที่ไหนได้ มันอ่านว่ะ แล้วมันก็เก็บมาคิดด้วย

เออ ไม่น่าเลยกุ ไม่น่าเขียนไปเลยว่ะ

ไม่รู้ ไม่อยากให้มันกลุ้มใจ ถึงกุจะคิดว่าชีวิตของกุ และเด็กต่างชาติคนอื่นที่มาอยู่ที่นี่เพราะพวกมัน จะแสนลำบากตรากตรำมากก่าพวกนั้นเป็นไหนๆ ย้งไม่มีใครพยายามอยากตีโพยตีพาย เรียกร้องฟามสนใจจนต้องให้เขามานั่งเครียดเลยนี่หว่า (เอ๊ะ หรือว่าเพราะเขียนไม่เป็นกัน เหอๆๆ)

เออ แต่เอาเหอะ ช่างแม่งแล้ว

ยังไงก็ตาม กุคงไม่เมลไปบ่นกะแม่งแล้วล่ะ

----------------------

เคยแปะไรไว้เมื่อชาติก่ามาแร้ว มาตามสัญญาแหล่ว

.

.

.

.

.

.

กุในชุดเมด ชุดทำงานตูเอง

ห้ามคอมเม้นในทางที่ไม่ดี เดี๋ยวจะฝันร้ายไม่รู้ตัว

แค่นี้แหละ

ลาโลด